ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٠١ - (باب در بيان قضاء نماز شب)

روايت كرده‌اند رسول خدا ٦ در اين دو وقت- پس از نماز صبح و بعد از نماز عصر- نماز ميكرد. جواز آن آمده است).

و روايت كرده‌اند كه نهى شده است از خواندن نماز بهنگام طلوع و غروب آفتاب، زيرا خورشيد ميان دو شاخ يا دو طرف سر شيطانى طلوع و ميان دو شاخ شيطانى غروب ميكند. لكن عدّه از استادان و مشايخ، براى من روايت كرده‌اند از:

١٤٢٧- محمّد بن جعفر اسدى- رضي اللَّه عنه- كه جزء پاسخ سؤالهاى او كه از طريق محمّد بن عثمان عمرى- قدّس اللَّه روحه- رسيده بود (سؤالاتى كه از امام زمان ٧ بعمل آمده و آن حضرت هر كدام را پاسخ فرموده بودند و وسيله نايب دوم آن حضرت بازگردانده شده بود در خصوص مسأله مورد بحث امام ٧ فرموده بودند:) و امّا آنچه در مورد نماز بهنگام طلوع خورشيد و غروب آن پرسيده‌اى، اگر اين چنين باشد كه خورشيد ميان دو شاخ شيطانى طلوع و ميان دو شاخ شيطانى غروب مى‌كند در اين صورت هيچ چيزى بهتر از نماز بينى شيطان را بخاك نمى‌مالد، پس در اين دو وقت آن را بخوان و بينى شيطان را بخاك بمال.

شرح: «عامّه پس از نماز عصر تا مغرب، و ميان طلوع فجر تا طلوع خورشيد پس از نماز صبح، خواندن هر نماز را بدعت مى‌دانند».

١٤٢٨- رسول خدا ٦ فرمود: همانا خداوند تبارك و تعالى البته نزد فرشتگان خود مباهات ميكند به آن بنده كه قضاى نماز شب را در روز انجام‌