ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٩ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

است، هر چند اكتفا باذان و اقامه آن جماعت جايز است».

١١٧٢- و از آن حضرت سؤال كردند: هر گاه شخص بمسجد درآيد و مردم در نماز جماعت باشند و امام يك ركعت از نماز را خوانده و از او جلو باشد، و او تكبير گفته بنماز پردازد، آنگاه امام را علّتى پديد آيد كه نتواند نماز را ادامه دهد و چون او نزديكتر از ديگران به امام است امام دست او را بگيرد و او را براى امامت بجاى خود پيش بدارد، چنين شخصى تكليفش چيست؟ آن حضرت فرمود: نماز را با مأمومين تمام كند، آنگاه بنشيند تا وقتى ايشان تشهّد گفته و از نماز فارغ شدند پس با اشاره از دست راست و چپ به مأمومين ايماء كند يعنى كه نماز را سلام دهيد يا نماز شما تمام شده است تا ايشان سلام را بگويند، آنگاه خود برخيزد و آن يك ركعت را كه از او فوت شده و از نماز عقب مانده بود بجا آورد و نماز خود را بپايان رساند.

١١٧٣- محمّد بن سهل از پدر خود روايت كرده كه گفت: از امام رضا ٧ سؤال كردم در مورد حكم كسى كه با امام گروهى كه با او مى‌توان نماز كرد به ركوع رود، آنگاه پيش از امام سر از ركوع بردارد چه بايد بكند؟ آن حضرت فرمود: بار ديگر بركوع ميرود و با امام يا پس از او سر از ركوع برميدارد.

شرح: «بايد توجّه داشت كه اين عمل بقصد متابعت از امام صورت ميگيرد و لذا از قاعده زيادتى ركن كه موجب بطلان نماز است مستثنى بوده و در نماز جماعت بخشيده مى‌شود».

١١٧٤- فضيل بن يسار از امام صادق ٧ سؤال كرد: هر گاه شخصى با امامى كه مى‌توان به او اقتدا كرد (يعنى شيعه و عادل و واجد شرايط) نماز