ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٤ - (باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

چون سفر كنند افطار و تقصير مى‌كنند، و چون احسان كنند شاد مى‌شوند، و چون بدى كنند، آمرزش مى‌طلبند، و شروران امّت من كسانى هستند كه در آغوش نعمت متولّد گشته‌اند، و با آن تغذيه شده‌اند: غذاى خوب مى‌خورند، و جامه نرم مى‌پوشند و به هنگام سخن گفتن راست نمى‌گويند.

١٩٧٩- و ابن محبوب، از ابو ايّوب، از عمّار بن مروان، روايت كرده است كه گفت: «از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: «كسى كه سفر ميكند مى‌بايد افطار و تقصير كند، مگر آنكه مردى باشد كه سفرش به قصد شكارى، يا در معصيت خداى عزّ و جلّ باشد، يا كسى كه خداى عزّ و جلّ را معصيت مى‌كند او را به سفر فرستاده باشد يا براى طلب و يافتن دشمن يا دشمنى با ديگران، و يا گزارش دادن بد از كسى به والى و حاكم يا به خاطر ضرر رساندن به مردمى از مسلمانان.

١٩٨٠- و آن امام ٧ فرمود: شخص در ماه رمضان جز به راهى (مسافرتى) حقّ روزه‌اش را افطار نمى‌كند.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گفت: تقصير مسافر و حدّ و مسافتى را كه تقصير