ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨١ - (باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

و اين خبر را أبان بن عثمان از امام صادق ٧ روايت كرده است.

١٩٧١- و از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردند كه براى مسير دو روز يا سه روز به مشايعت برادرش راه مى‌پيمايد. پس فرمود: اگر اين مشايعت در ماه رمضان بوده است مى‌بايد افطار كند. آنگاه سؤال كردند كه كدام يك افضل است: [اقامت كند و] روزه بدارد، يا او را مشايعت نمايد؟ فرمود: مشايعت او افضل است زيرا خداى عزّ و جلّ زمانى كه او به مشايعت برادرش برود روزه را از او برداشته است.

١٩٧٢- و وشّاء از حمّاد بن عثمان روايت كرده است كه گفت: به امام صادق ٧ معروض داشتم كه: اطلاع يافته‌ام كه مردى از يارانم به «أعوص» وارد شده، و اين در ماه رمضان است، آيا براى من جايز است كه به استقبال او بروم، و افطار كنم؟ فرمود: آرى. گفتم: به استقبال او بروم و افطار كنم، يا در شهر اقامت نمايم و روزه بدارم؟ فرمود: به استقبال او برو و افطار كن.

(باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

١٩٧٣- يحيى بن ابى العلاء از امام صادق ٧ روايت كرده است‌