ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٢ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

بكنيد يا كوتاهى نورزيد، زيرا وقتى شما چنين رفتار مى‌كنيد آنان مى‌گويند: اينان از شيعيان جعفرى مذهب‌اند رحمت خداوند بر جعفر بن محمّد باد كه چه نيكو اصحاب خود را مؤدّب مى‌كند و چون اين رفتارهاى شايسته را ترك ميگوئيد با خود ميگويند:

اينان شيعيان جعفرى‌اند خداوند او را جزا دهد و چنين و چنان كند كه اصحاب خود را چه بد پرورش داده است.

١١٢٩- امام صادق ٧ فرمود: پشت سر كسى كه خود قراءت ميكنى اذان را نيز خود بگو، (يعنى همچنان كه بقرائت او اعتماد نيست به اذان او نيز اعتماد نمى‌توان كرد)

١١٣٠- مردى به آن حضرت (امام صادق ٧) عرض كرد: من در خانواده خود نماز (فرادى) ميگزارم آنگاه بيرون رفته و به مسجد (اهل سنّت يا شيعه) ميروم و آنان مرا به امامت نماز پيش مياندازند چه كنم؟ آن حضرت فرمود: اشكالى ندارد جلو بايست و با ايشان (به امامت) نماز كن.

١١٣١- هشام بن سالم از آن حضرت (امام صادق ٧) روايت كرده است كه آن حضرت در مورد شخصى كه خود به تنهائى نماز مى‌كند آنگاه بر جماعتى برخورد مى‌كند يا عدّه‌اى پيدا مى‌شوند (كه براى نماز آماده شده‌اند) فرمود: با ايشان هم نماز مى‌كند و اگر بخواهد اين نماز را قصد فريضه كند.

شرح: «ظاهر اين روايت جواز تغيير و بازگشت از نيّت اوّل پس از انجام نماز است، ولى محتمل است كه ضمير راجع به اللَّه باشد، در اين صورت فاعل «يجعلها» خداوند عزّ و جلّ خواهد بود، يعنى خداوند آن را فريضه محسوب فرمايد، يا به تعبير ديگر از ميان دو نماز آن نمازى كه داراى فضيلت بيشترى است خواهد پذيرفت چنان كه‌