ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

است كه قرآن را بهتر بداند و بخواند، يا در قراءت بهتر باشد، و اگر چند تن همه در قراءت قرآن و جودت قراءت مساوى باشند پس آگاه‌ترين آنان بمسائل فقه و علوم شرعيّه، و اگر همه از جهت فقاهت برابر باشند، هر كدام از ايشان كه زودتر هجرت كرده باشد (يعنى از بلاد كفّار به بلاد اسلام هجرت كرده و قهرا بمسائل دينى آگاهى بيشترى پيدا نموده است) و اگر از حيث هجرت همه برابر باشند پس سالمندترين آنان (مراد سالهاى اسلام آوردن است آنكه سابقه بيشترى با اسلام دارد) و اگر در سنّ همه مساوى باشند پس نكوروى‌ترين و خوشروى‌ترين آنان شايسته است كه جلو بايستد، و صاحب مسجد (كه در آنجا امامت مى‌كند) در مسجد خود سزاوارتر از ديگران بامامت است، و كسانى كه نزديك به امام در جماعت مى‌ايستند بايد صاحبان خرد و پرهيزكاران باشند تا اگر امام دچار سهوى شود، يا در موردى درماند و نداند راه صواب چيست يا نتواند آنچه را فراموش كرده بخاطر آورد او را راهنمائى و اعلام كنند كه چه بايد انجام دهد، و با فضيلت‌ترين صفها صفهاى اوّل است و با فضيلت‌ترين جاها در صفهاى اوّل جاى كسى است كه به امام نزديكتر است.

١١٠٠- رسول خدا ٦ فرمود: پيشنماز جماعت بمنزله شخصى است كه بنمايندگى نزد پادشاه يا بزرگى گسيل ميگردد، پس برترين و شايسته‌ترين شخص را در نماز پيش بداريد و به امامت گماريد.

١١٠١- و باز آن حضرت فرمود: اگر شما را خوش مى‌آيد يا خوش ميداريد كه‌