ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٦ - باب(در بيان احاديث نادره مربوط به نمازها)

رسول خدا ٦ چنين نماز ميكرد. و اگر فضيلتى مى‌بود (در نماز تراويح) رسول خدا ٦ بيش از ديگران بدان عمل مى‌فرمود، و از هر كس ديگر سزاوارتر بود.

١٥٦٥- و عقبة بن خالد از آن حضرت (امام صادق ٧) سؤال كرد:

در مورد شخصى كه مشغول نماز است و ديگرى او را صدا ميزند و ميخواند، و او از روى سهو جوابش را ميدهد، در اين صورت تكليف او چيست و چه كند؟ آن حضرت فرمود: نمازش را ادامه ميدهد و تمام مى‌كند (يعنى كلامى كه سهوا گفته شود نماز را باطل نمى‌كند).

١٥٦٦- و عمران بن علىّ حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: (كسى كه فراموشكار است) شايسته آنست كه به منظور دچار نشدن و پيشگيرى از وقوع سهو، نماز را سبك گزارد (و طولانى نكند).

١٥٦٧- و سماعة بن مهران از آن حضرت روايت كرده است كه فرمود: جايز است صدقه دادن پسر بچه نوباوه و بنده آزاد كردن او، و امامت (پيشنمازى) كردن جهت مردم، هر گاه پسر بچه ده ساله باشد. (در مورد تصدّق و عتق اخبار بسيار است، ولى در مورد امامت همان گونه كه قبلا احاديث مربوط به آن گذشت پسر بچه امامت نمى‌تواند كرد مگر حمل شود بر امامت براى اطفال. به اين ترتيب مفاد اين خبر با اخبارى كه بلوغ را شرط لازم امامت ميدانند، معارض است.