ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥٢ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

بدستور آن حضرت تكبير و تهليل و تسبيح گفتند چه پياده و چه سواره (و به ايشان امر نفرمود نمازشان را اعاده كنند بلكه همين اذكار بجاى نماز خوانده شد).

١٣٤٨- و در كتاب عبد اللَّه بن مغيره آمده است كه امام صادق ٧ فرمود: كمترين مقدار تكبير كه در هنگام شمشير كشيدن و درآويختن در كارزار كافى است بعنوان نماز، دو تكبير است براى هر نمازى، مگر نماز مغرب كه آن را سه تكبير است.

شرح: «ظاهر خبر آنست كه بجاى هر ركعت يك تكبير كافى است، و چون نماز خوف دو ركعت بيش نيست جز نماز مغرب كه سه ركعت بايد خوانده شود لذا در آن سه تكبير بايد گفت».

١٣٤٩- سماعة بن مهران از آن حضرت (امام صادق ٧) در مورد چگونگى نماز در هنگام كارزار سؤال كرد، آن حضرت فرمود: وقتى با هم برخورد كنند و به پيكار پردازند در چنين حالى نماز فقط تكبير است، و چون رو در رو با دشمن باشند و مسلمين از بيم دشمن نتوانند بجماعت نماز كنند در اين صورت نماز با ايماء انجام مى‌شود.

و كسى كه برهنه باشد نشسته نماز مى‌كند و دست خود را بر عورتش قرار ميدهد، و اگر زن برهنه باشد دستش را نيز بر عورت خويش مينهد، آنگاه با ايماء نماز مى‌كنند، بنحوى كه سجده آنان فروتر از ركوعشان باشد، و ركوع و سجود صحيح بجا