ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

سعدآبادى قرار دارد كه توثيق نشده، لكن شيخ الطائفه در تهذيب همين روايت را بسند صحيح نقل كرده است، فلذا بعضى از فقها قائل هستند كه در چنين حالتى بايد بنا را بر آنچه از نماز خوانده شده گذاشت. همچنين در مورد روى گردانيدن از قبله (همچنان كه قبلا احكام آن گذشت) ظاهرا در اينجا نيز محمول بر زمانى است كه رو بجانب راست و چپ بگردد، و گر نه چنانچه التفات فاحش باشد و رو به پشت سر بگردد يا نمازگزار بدن را كاملا از قبله بگرداند نماز باطل مى‌گردد. چنان كه در صحيح زراره منقول است كه امام باقر ٧ فرمود: التفات هر گاه بجميع بدن باشد نماز را قطع مى‌كند. البته ظاهر اخبار مربوط به رو كردن به پشت اينست كه شخص نمازگزار روى خود را بجانب چپ و راست كند بنحوى كه بتواند پشت سر را ببيند، نه اينكه روى او محاذى پشت شود يعنى بدون اينكه بدن بچرخد، كه اين فرض عملا نادر الوقوع است».

١٠٦١- عبد الرّحمن بن حجاج از امام موسى كاظم ٧ پرسيد:

هر گاه شخص در شكم خود احساس پيچش ميكند ولى مى‌تواند خوددارى كند (يعنى بدون اينكه حدثى از او سر بزند به نماز ادامه دهد)، آيا با همان حال نماز ميخواند يا نبايد با چنان حالت نماز بخواند؟ آن حضرت در پاسخ فرمود: اگر مى‌تواند با آن حال خويشتن‌دارى كند و بيم آن نداشته باشد كه موجب شتاب و تعجيل در نماز شود بايد نماز كند و صبر و خوددارى ورزد.

١٠٦٢- امام صادق ٧ فرمود: تبسم و لبخند زدن نماز را قطع نمى‌كند، ولى قهقهه و خنده صدادار نماز را قطع مى‌كند بدون اينكه وضو را باطل سازد.

شرح: «ظاهرا تصريح به باطل نشدن وضو در اثر قهقهه بدليل اينست كه پاره‌اى از علماى عامّه آن را موجب بطلان وضو مى‌دانند.»