ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٦ - باب(در بيان علتى كه بخاطر آن نمازگزار نماز مغرب و نوافل آن را در سفر)(و حضر شكسته نميخواند و تمام ميكند)

شرح: «ظاهرا مراد اينست كه شخص راه‌پيما بكار ديگرى كه جز افعال نماز نيست اشتغال نداشته باشد غير از راه رفتن كه استثناء شده و بعنوان مثال از راندن شتر ياد شده است».

باب (در بيان علّتى كه بخاطر آن نمازگزار نماز مغرب و نوافل آن را در سفر) (و حضر شكسته نميخواند و تمام ميكند)

١٣١٧- از امام صادق ٧ پرسيدند: چرا نماز مغرب سه ركعت و نوافل پس از آن چهار ركعت مقرّر شده و در سفر و حضر آن را كوتاه يا شكسته نميتوان خواند؟ آن حضرت فرمود: همانا خداوند تبارك و تعالى هر نمازى را دو ركعتى بر پيامبر خود (بعنوان تكليف) فرو فرستاد، و رسول خدا ٦ بهر نماز در حضر دو ركعت افزود و در سفر آن دو ركعت را انداخته و نماز را بصورت اوليّه باقى گذاشت، مگر نماز مغرب و نماز صبح را، پس از زمانى پيامبر ٦ نماز مغرب را (دو ركعت به شرحى كه گذشت) ميخواند كه خبر ولادت حضرت فاطمه عليهما السّلام را برايش آوردند پس از شكرگزارى به پيشگاه خداوند عزّ و جلّ بپاس مولود بدنيا آمده يك ركعت به نماز مغرب افزود، مدّتى ديگر گذشت تا زمانى كه حضرت امام حسن ٧ بدنيا آمد و رسول خدا ٦ براى شكرگزارى‌