ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

١٠٥٥- ليث مرادى از امام صادق ٧ سؤال كرد: هر گاه شخصى از وقت نماز پيشين خون از بينى‌اش روان شود و خون بند نيايد تا بيشتر شب درگذرد چه كند؟ فرمود: براى ركوع و سجود با سر خود اشاره كند در تمام نمازها.

١٠٥٦- و عمر بن اذينه از امام صادق ٧ روايت كرده كه از آن حضرت پرسيد: هر گاه در هنگام نماز خون از بينى كسى جارى شود در حالى كه بخشى از نمازش را خوانده است چه بايد بكند؟ آن حضرت فرمود: اگر آب در سمت راست او يا چپ او يا پشت سرش باشد بدون اينكه روى از قبله بگرداند بينى خود را بشويد و نماز را از همان جا كه قطع كرده ادامه دهد و تمام كند، ولى اگر آب پيدا نشود مگر اينكه روى از قبله بگرداند در اين صورت نماز را اعاده كند، و بعد فرمود: قىّ نيز همين حكم را دارد.

١٠٥٧- در روايت ابى بصير از آن حضرت آمده است: هر گاه در ميان نماز سخنى گفتى يا رويت را از قبله گردانيدى پس نماز را اعاده كن.

١٠٥٨- ابو بصير به امام صادق ٧ عرض كرد: گاه در حالى كه نماز ميخوانم مى‌شنوم كه كسى عطسه مى‌كند، و من خداوند تعالى را حمد مى‌گويم و بر پيامبر صلوات مى‌فرستم، اين كار درست است؟ آن حضرت فرمود: بلى خوبست، اين كار را