تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٢١ - استعاذه

استعاذه‌

خداوند مى‌فرمايد: «فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ»[١]؛ «چون قرآن مى‌خوانى از شيطان رانده شده به خدا پناه ببر.»

اين آيه در پىِ وسوسه‌هاى شيطان است كه آن‌را بر دل‌هاى مؤمنان القا مى‌كرد؛ آنان كه تازه به اسلام گرويده بودند. دسيسه‌هاى مشركان نيز پيوسته، در پى متزلزل كردن عقايد اسلامى بود. اين‌است رفتار انسان‌هاى پليد كافر و ملحد در هر زمان.

از اين رو تا آن گاه كه دسيسه‌هاى پليد در كار است، پناه بردن به خدا از شرور شياطين جنّ و انس، از واجبات اسلامى مى‌باشد و سزاوارترين كاربرد استعاذه، هنگام تلاوت كتاب خداوند شكست‌ناپذير و ستوده صفات است، بدين جهت در ادامه آيه ياد شده، آمده است: «إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ. إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذِينَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُونَ»[٢]؛ «چرا كه او را بر كسانى كه ايمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند، تسلطى نيست. تسلط او فقط بر كسانى است كه وى را به سرپرستى بر مى‌گيرند و بر كسانى است كه به او (خدا) شرك مى‌ورزند.»

[١/ ١٤٣] امام صادق عليه السلام فرمود: «درهاى گناه را با استعاذه (پناه بردن به خدا)

[١] . نحل( ١٦) ٩٨.

[٢] . نحل( ١٦) ٩٩ و ١٠٠.