تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٢٤ - روايات پيرامون خواص قرآن

محال است.»[١] پيش از اين نيز سخن وى آمد.

شگفتى من نيز پايانى ندارد كه چگونه علامه‌اى ناقد و كار آشنا، ابو على فضل بن حسن طبرسى، در تفسير ارزشمند و گران‌سنگ خود، حديثى را نهاده كه نشانه‌هاى جعل بر چهره‌اش هويداست! و به سبك ثعلبى و پيروانش، آن را براساس سوره‌ها پخش كرده است! اين، چيزى جز لغزشى از شخصيتى بزرگ نيست؛ عصمت از آنِ خداست.

روايات پيرامون خواص قرآن‌

بسيارى از صاحبان وِردها و اذكار، كتاب‌هايى را در علم خواصّ، تدوين كرده‌اند. اين علم- آن‌سان كه حاجى خليفه گفته است- از خواص مترتب بر قرائت نام‌هاى خداى سبحان و كتاب‌هاى نازل شده او و قرائت دعاها، بحث مى‌كند، و بر هر يك از آن نام‌ها و دعاها، خواصّى مناسب با آن را بار مى‌كند.

يكى از عرفا گويد: بدان كه نفس به سبب اشتغال به اسامى خداوند متعال و دعاهاى وارد شده در كتاب‌هاى آسمانى، به ساحت قدس او توجه مى‌كند و از امور سرگرم كننده رهايى مى‌يابد. به سبب آن توجه و رهايى، آثار و انوارى متناسب با استعدادش، بر وى افاضه مى‌گردد كه از اين اشتغال به دست مى‌آيد. يارى جستن از خواص دعاهاى مأثور، از اين قبيل است؛ به گونه‌اى كه بيننده مى‌پندارد او سحر انجام مى‌دهد.

وى مى‌افزايد: نهايت چيزى كه در اين باره گفته مى‌شود، مستند به تجربه‌هاى صالحان بوده و رواياتى نيز در اين باره رسيده است. سيوطى اين روايات را در الاتقان آورده و گفته است: برخى از آنها سخنان صحابه و تابعان مى‌باشد و مواردى كه روايت ندارد، مردم بسيار، از آن ياد مى‌كنند و خداوند از صحت آن آگاه است.[٢]

بى ترديد، وِردها و اذكار براى شفاى از بيمارى‌ها و دردها، تأثيرهايى دارند؛ آن‌

[١] . الموضوعات، ج ١، ص ٢٤١.

[٢] . بنگريد به: كشف الظنون، ج ١، ص ٧٢٥ و ٧٢٦.