تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٥٧ - بسمله؛ آيهاى قرآنى

آيه‌اند، اى امّ سلمه."»[١]

[١/ ٢٦٩] كلينى از محمد بن يحيى از محمد بن حسين از محمد بن اسماعيل از صالح بن عقبه از ابو هارون مكفوف از امام صادق عليه السلام روايت كرده: «حمد، هفت آيه است.»[٢]

[١/ ٢٧٠] هم‌چنين وى از على بن ابراهيم از محمد بن عيسى از يونس از معاوية بن عمار چنين روايت كرده است: «به امام صادق عليه السلام گفتم: هنگامى كه براى نماز برمى‌خيزم، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را در فاتحة الكتاب بخوانم؟ امام فرمود:

" آرى." گفتم: هنگامى كه فاتحة الكتاب را مى‌خوانم، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را با سوره بخوانم؟ فرمود:" بله."»[٣]

[١/ ٢٧١] نيز از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از على بن مهزيار از يحيى بن ابى عمران همدانى روايت كرده است كه وى گفت: به امام جواد عليه السلام نوشتم: «فدايت شوم، چه مى‌فرماييد درباره مردى كه فقط در آغاز امّ الكتاب، بسمله را خوانده و در سوره پس از آن، آن را نخوانده است و عباسى‌[٤] گفته است: اشكالى ندارد.» حضرت، در مخالفت با عباسى، به خط خود دوبار نوشت: «آن را اعاده كند.»[٥]

[١/ ٢٧٢] شيخ از محمد بن على بن محبوب از عباس از محمد بن ابى عمير از ابو ايوب از محمد بن مسلم روايت كرده است كه وى گفت: «از امام صادق عليه السلام درباره سبع مثانى و قرآن عظيم پرسيدم كه آيا همان فاتحه است؟ فرمود:" آرى." گفتم:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» جزو سبع مثانى است؟ فرمود:" آرى، اين آيه با فضيلت‌ترين آنهاست".»[٦]

[١] . الدرّ، ج ١، ص ١٢.

[٢] . كافى، ج ٣، ص ٣١٤.

[٣] . همان، ص ٣١٢ و ٣١٣.

[٤] . هشام بن ابراهيم عباسى. وى با امام رضا و امام جواد عليهما السلام مخالفت مى‌ورزيد؛ آن سان كه مجلسى گفته‌است.( بنگريد به: مرآة العقول، ج ١٥، ص ١٠٦ و ١٠٧).

[٥] . كافى، ج ٣، ص ٣١٣.

[٦] . التهذيب، ج ٣، ص ٢٨٩.