تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٣٩ - بسمله

است.»[١]

[١/ ١٩٣] شيخ ابو جعفر طوسى با سند خود به عبد اللَّه بن يحيى كاهلى از امام صادق از پدرش عليهما السلام روايت كرده است: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» به اسم اعظم خدا، از سياهى چشم به سفيدى آن، نزديك‌تر است.»[٢]

[١/ ١٩٤] سيد بن طاووس با سند خود به محمد بن حسن صفّار و او با سند خود به معاوية بن عمار از امام صادق عليه السلام روايت كرده: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» اسم اكبر خداوند- يا فرمود: اسم اعظم او- است.»[٣]

[١/ ١٩٥] ابن عباس از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» يكى از نام‌هاى اكبر خداوند است و بين آن و اسم اكبر خدا، [فاصله‌اى‌] جز همانند فاصله بين سياهى با سفيدى چشم وجود ندارد.»[٤]

[١/ ١٩٦] ابن مردويه از ابن عباس روايت كرده: «اسم اعظم خدا، همان اللَّه است.»[٥]

[١/ ١٩٧] ابن ابى شيبه، بخارى در تاريخ خود، ابن ضريس در فضائل خود و ابن ابى حاتم از جابر بن زيد روايت كرده‌اند: «اسم اعظم خدا، همان اللَّه است. آيا نمى‌بينى كه در سراسر قرآن، پيش از هر نام، بدان آغاز مى‌شود.»[٦]

[١/ ١٩٨] ابن ابى شيبه و ابن ابى الدنيا در الدعاء از شعبى روايت كرده‌اند: «اسم اعظم خدا، يا اللَّه است.»[٧]

[١/ ١٩٩] از امام ابو عبد اللَّه صادق عليه السلام روايت شده است: «هنگامى كه كسى امامت گروهى را [در نماز] بر عهده گيرد، يك شيطان نزد شيطانِ نزديك امام مى‌آيد

[١] . العيون، ج ٢، ص ٨ و ٩؛ كشف الغمّه، ج ٣، ص ٢١٦؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٣٣ و ٢٥٧.

[٢] . التهذيب، ج ٢، ص ٢٨٩.

[٣] . بحار الانوار، ج ٩٠، ص ٢٢٣.

[٤] . مهج الدعوات، ص ٣١٩.

[٥] . الدرّ، ج ١، ص ٢٣.

[٦] . همان، ص ٢٣ و ٢٤؛ المصنّف، ج ٧، ص ٥٧؛ التاريخ، ج ١، ص ٢٠٩؛ ابن ابى حاتم، ج ١، ص ٢٥.

[٧] . الدرّ، ج ١، ص ٢٤؛ المصنّف، ج ٧، ص ٥٨.