تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٦٠ - دانشمندان نامى پس از تابعان

٢٦. ربيع بن انس بكرى و گفته مى‌شود: حنفى بصرى، سپس خراسانى: وى از انس، ابو عاليه، حسن بصرى و به صورت مرسل، از امّ سلمه روايت كرده است. ابو حاتم گويد: «بسيار راست‌گوست.» ابن معين گويد: «او اظهار تشيّع مى‌كرد و در اين كار، افراط مى‌كرد.» ابن حبّان وى را در زمره ثقات ياد كرده است. وى در سال ١٤٠ درگذشت.[١]

٢٧. اصبغ بن نُباته تميمى، سپس حنظلى، ابو القاسم كوفى: وى از اصحاب امير مؤمنان عليه السلام و امام حسن مجتبى عليه السلام بود. عجلى گويد: «او اهل كوفه، تابعى و ثقه است.» او از مأموران امنيتى امير مؤمنان عليه السلام‌[٢] و شيفته حضرت بود. استاد بزرگوار آيت اللَّه خوئى رحمه الله گويد: «او از پيشگامان صالح ما مى‌باشد. نجاشى او را از صحابه خاص امام امير مؤمنان عليه السلام شمرده است. وى عهدنامه مالك اشتر و وصيت حضرت به فرزندش، محمد را روايت كرده و از ده نفرى است كه امير مؤمنان آنان را براى حضور نزد خويش فرا خواند و دعا كرد و پس از حضرت، حياتش ادامه داشت.»[٣]

دانشمندان نامى پس از تابعان‌

پس از دوران تابعان، دانشمندان نامى بزرگى درخشيدند كه در پيمودن راه تابعان كوشيدند و آثار ارزشمندى را آفريدند. آنان گروه فراوانى از علماى بزرگوارند كه چرخ دانش در سراسر اسلام، گرد محور آنان مى‌گردد؛ آنان كه آوازه و شهرتشان، آفاق را پر كرده است. آنان الگوى اهل علم و مرجعى هستند كه مشتاقان دانش و فضيلت از هر سو و مكان، بديشان مراجعه مى‌كنند.

افراد مشهور اين گروه- كه علوم قرآن را بر دوش كشيدندو معارف آن را در شرق و غرب جهان نشر دادند- عبارت‌اند از:

[١] . تهذيب التهذيب، ج ٣، ص ٢٣٨.

[٢] . همان، ج ١، ص ٣٦٢.

[٣] . معجم رجال الحديث، ج ٣، ص ٢١٩.