تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٣٧ - تفسير«العالمين»

[١/ ٤٩٨] روايت محمد بن قاسم استرآبادى گذشت كه با سند خود به امام عسكرى عليه السلام از پدر از جدّ بزرگوار حضرت، سخن امام رضا عليه السلام را در تفسير «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» گزارش كرد. امام عليه السلام در تفسير «رَبِّ الْعالَمِينَ» فرمود: «آنان گروه‌هايى از همه آفريدگان هستند؛ جمادات و حيوانات ...»[١]

[١/ ٤٩٩] صدوق با سند خود، از امام باقر عليه السلام حديثى طولانى را روايت كرده و در آن آمده است: «شايد تو مى‌پندارى خداوند تنها همين يك جهان را آفريده است و مى‌پندارى كه خداوند جز شما، ديگرى را نيافريده است. آرى، به خدا سوگند، او هزار هزار جهان و هزار هزار آدم را آفريد كه تو در پايان آن عوالم و آن آدم‌ها هستى.»[٢]

[١/ ٥٠٠] نيز وى با سند خود، از امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه حضرت در ضمن حديثى طولانى، فرمود: «علم دانشمند مدينه (مقصود، وجود مبارك خود حضرت است) بدان جا مى‌رسد كه با كهانت و علم نجوم بدان نرسند و در يك لحظه، از مسير پيمايش خورشيد در دوازده برج و دوازده خشكى و دوازده دريا و دوازده عالَم آگاهى مى‌يابد.»[٣]

[١/ ٥٠١] هم‌چنين وى با سند خود به عبّاد بن عبد الخالق از كسى كه به او حديث كرد از امام صادق عليه السلام روايت كرده است: «خداوند دوازده هزار عالَم دارد كه هر يك از آنان، بزرگ‌تر از هفت آسمان و هفت زمين مى‌باشد. هيچ كدام از اين عالَم‌ها خبر ندارند كه خداوند عالَمى ديگر نيز دارد.»[٤]

[١/ ٥٠٢] صفّار با سند خود به عبيد اللَّه دهقان از امام رضا عليه السلام چنين روايت كرده است: از حضرت شنيدم كه مى‌فرمود: «خداوند را پشت اين نطاق، زبرجد

[١] . العيون، ص ٢٥٥؛ تفسير امام، ص ٣٠.

[٢] . التوحيد، ص ٢٧٧؛ نور الثقلين، ج ١، ص ١٦.

[٣] . خصال، ص ٤٩٠؛ نور الثقلين، ج ١، ص ١٦؛ كنز الدقائق، ج ١، ص ٤٥.

[٤] . خصال، ص ٦٣٩؛ نور الثقلين، ج ١، ص ١٦ و ١٧؛ تفسير البرهان، ج ١، ص ١١٢ و ١١٣.