تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٨٩ - قرائت در روايت پيشينيان

روايت پيشينيان درباره قرائت سوره حمد

قرائت در روايت پيشينيان‌

قرطبى گويد: «قرّاء هفت گانه و عموم مردم بر رفع دال در «الْحَمْدُ لِلَّهِ» اجماع نظر دارند.»

[١/ ٧١] قرطبى از سفيان بن عُيينه و رؤبة بن عجّاج «الحمدَ للَّه» را با نصب دال، روايت كرده كه براساس تقدير گرفتن فعل است.

[١/ ٧٢] همو از ابن ابى عَبلَه «الحمدُ لُلّهُ» با ضم دال و لام، به اعتبار تبعيت لام از دال و پيدايش تجانس در لفظ، روايت كرده است. وى گويد: «تجانس جويى در لفظ، در سخن عرب بسيار است؛ مانند" أجُوءُكَ" و" هو مُنْحدُرٌ من الجبل" و بنابر قرائتى از اهل مكه،" مُرُدفين" با ضم راء و تبعيت از ميم.»

[١/ ٧٣] نيز قرطبى از حسن بن ابى الحسن و زيد بن على، «الحمدِ للَّهِ» با كسر دال روايت كرده كه بنابر تبعيت لام از دال است.[١]

[١] . قرطبى، ج ١، ص ١٣٥ و ١٣٦؛ ابن كثير، ج ١، ص ٢٣؛ ابو الفتوح، ج ١، ص ٦٣ و ٦٤؛ ابو الفتوح قرائت با فتح دال در« الحمد» را از محمد بن هارون و رؤبة بن عجّاج روايت كرده است.