تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٦٩ - دانشمندان نامى پس از تابعان

درگذشت.

٢٨. فرّاء، ابو زكريا يحيى بن زياد: وى تفسيرى بزرگ (معانى القرآن) دارد كه پرفايده و ارزشمند مى‌باشد و در سه جلد چاپ شده است. وى در سال ٢٠٣ درگذشت.

٢٩. ابو منذر كلبى، هشام بن محمد بن سائب: وى از مشاهير بزرگ و عالم به نسب‌ها بود. او داراى كتاب تفسير است. وى از پدرش و مجاهد و گروهى ديگر دانش آموخت و بيش از صد كتاب و تأليف از خود بر جاى نهاد. ابو منذر در سال ٢٠٤ از دنيا رفت.

٣٠. رَوْح بن عُباده، ابو محمد بن علاء قيسى، حافظ و مفسر: او دانش را از افراد مورد اعتمادى هم‌چون مالك، اوزاعى، ابن جُرَيج، ابن عون، شعبه و دو سفيان (سفيان ثورى و سفيان بن عيينه) برگرفت. گروه بسيارى نيز از وى دانش آموختند. خطيب گويد: «رَوْح از اهل بصره بود، سپس به بغداد رفت و مدتى طولانى در آن‌جا به نقل حديث پرداخت. وى كثير الحديث بود. تفسير را گرد آورد و ثقه بود.»[١] او در سال ٢٠٥ درگذشت.

٣١. يزيد بن هارون، ابو خالد بن هارون بن زاذان واسطى: وى در اصل، از بخارا و يكى از حافظان شناخته شده بود. او از ثورى، شعبه، ابن اسحاق، ربعى و مانند آنان دانش آموخت و گروهى از وى بهره بردند. او كتابى در فرايض و كتابى در تفسير دارد. وى در سال ٢٠٥ از دنيا رفت.

٣٢. صنعانى، عبد الرزاق بن همّام، حافظ بزرگ و صاحب تصانيف: مشتاقان علم از هر سو و مكان، آهنگ او مى‌كردند. وى از عكرمه، ابن جُرَيج، اوزاعى، مالك، دو سفيان (سفيان ثورى و سفيان بن عيينه) و به ويژه معمر بن راشد دانش فراگرفت و بزرگانى شناخته شده از او برگرفتند. وى در سال ٢١١ درگذشت.

[١] . خطيب، ج ٨، ص ٤٠١.