تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩ - فضايل قرآن

نظر و تدبر در عمق آن، نكته‌اى تازه به دست مى‌دهد.

[م/ ٦] امام اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: «هيچ كس با اين قرآن ننشست، جز آن‌كه با افزايش يا كاهشى از نزد آن برخاست؛ افرايشى در هدايت يا كاهشى در كورى و گمراهى.»[١]

پيامبر فرمود: «قرآن از تكرار بسيار، كهنه نمى‌شود.» در سخن اميرمؤمنان عليه السلام نيز چنين آمده است: «تكرار بسيار، كهنه‌اش نمى‌كند»[٢]؛ يعنى «شگفتى‌هايش بى‌شمار است و عجايب آن كهنه نمى‌شود.»

[م/ ٧] نيز درحديثى ديگر آمده است: «در فراوانى تكرار، كهنه نمى‌گردد و عبرت‌هايش پايان نمى‌پذيرد و شگفتى‌هايش را پايانى نيست»[٣]؛ يعنى هرگاه بدان مراجعه كنند، نكته‌اى تازه در آن بيابند؛ بنابراين قرآن در گذر روزگاران، شاداب و دل‌پذير است.

[م/ ٨] امام رضا عليه السلام نقل مى‌كند: مردى از امام صادق عليه السلام پرسيد: «چه سرّى است كه قرآن هر چه بيشتر خوانده و بحث مى‌شود، بر تازگى و شادابى آن افزوده مى‌گردد؟» حضرت فرمود: «خداى تبارك و تعالى، آن را براى زمانى خاص و مردمى خاص قرار نداده است، از اين رو در هر زمان، تازه است و براى همه اقوام، تا روز قيامت، تازه و شاداب است."»[٤]

[م/ ٩] ابو جعفر، محمد بن على بن حسين بن بابويه، صدوق- كه رحمت خدا بر او باد- گويد: حاكم ابو على از محمد بن يحيى صولى از محمد بن موسى رازى از پدرش روايت كرده است كه روزى، حضرت رضا عليه السلام درباره قرآن سخن مى‌گفت. حضرت حجت قرآن و نظم اعجازآميز آن را به بزرگى ياد كرد و فرمود:

«قرآن ريسمان محكم خدا و دست‌آويز استوار و راه برتر اوست كه راه‌بر به بهشت‌

[١] . نهج البلاغه، ج ٢، ص ٩١، خطبه ١٧٦.

[٢] . همان، ص ٤٩، خطبه ١٥٦. سخن حضرت در اين باره خواهد آمد.

[٣] . عياشى، ج ١، ص ١٧.

[٤] . العيون، ج ٢، ص ٩٣؛ بحار الانوار، ج ٢، ص ٢٨٠ و ج ٨٩، ص ١٥.