تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٦١ - بسمله؛ آغازگر هر كتاب

شايد مقصود اين باشد كه خداوند ازآسمان سوره‌اى را «بر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم» نازل نكرد، مگر آن كه آغازش‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» بود.

گواه اين سخن، حديث پيش گفته عبد اللَّه بن عمر است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:

«هنگامى كه جبرئيل وحى را نزد من مى‌آورد، نخستين چيزى كه بر من القا مى‌كرد، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» بود.»[١]

بسمله؛ آغازگر هر كتاب‌

[١/ ٢٨٨] حافظ ابو بكر خطيب بغدادى در جامع، از ابو جعفر محمد بن على باقر عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، آغازگر هر كتاب است.»[٢]

[١/ ٢٨٩] على بن جعفر در جعفريات، از عبد اللَّه بن محمد از محمد بن محمد از موسى بن اسماعيل از پدرش و او نيز از پدرش از جدّش، على بن الحسين از پدرش از على بن ابى طالب عليهم السلام روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: «هر كتاب كه با ياد خدا آغاز نشود، ناتمام است.»[٣]

[١/ ٢٩٠] ثقة الاسلام كلينى با سند خود به جميل بن درّاج و او از ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد صادق عليه السلام روايت كرده است: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را وا مَنِه؛ هرچند پيش از شعر باشد.»[٤]

[١/ ٢٩١] احمد بن محمد بن سيّارى در كتاب التنزيل و التحريف، مى‌گويد: برخى از راويان اصحاب ما برايم روايت كرده‌اند كه حق قلم بر كسى كه آن را بر گرفته، اين است كه هنگام نوشتن، با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» آغاز كند.[٥]

[١] . دارقطنى، ج ١، ص ٣٠٤؛ الدرّ، ج ١، ص ٢٠.

[٢] . الدرّ، ج ١، ص ٢٧؛ الجامع، ج ١، ص ٤٠٧؛ كنز العمّال، ج ١، ص ٥٥٥.

[٣] . مستدرك الوسائل، ج ٨، ص ٤٣٤؛ جعفريات، ص ٢١٤.

[٤] . كافى، ج ٢، ص ٦٧٢.

[٥] . مستدرك الوسائل، ج ٨، ص ٤٣٤؛ التنزيل و التحريف، ص ٤.