تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٥١ - بسمله؛ آيهاى قرآنى

بسمله؛ آيه‌اى قرآنى‌

در آغاز هر سوره و در خود سوره حمد

[١/ ٢٤٤] همان گونه كه از امام باقر عليه السلام نقل شد، با كرامت‌ترين آيه در كتاب خدا، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» است.[١]

[١/ ٢٤٥] عياشى با سند خود به عيسى بن عبد اللَّه از پدرش از جدّش از على عليه السلام روايت كرده است كه به حضرت خبر رسيد گروهى از مردم‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را جدا مى‌كنند. حضرت فرمود: «اين، آيه‌اى از كتاب خداست كه شيطان آن را از يادشان برده است.»[٢]

[١/ ٢٤٦] ثعلبى با سند خود به ابو هريره چنين روايت كرده است: «همراه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در مسجد بودم كه مردى براى خواندن نماز، وارد شد. وى نماز را شروع كرد و پس از استعاذه، گفت: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ». پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آن را شنيد و فرمود:" اى مرد، نمازت را باطل كردى. آيا نمى‌دانى كه‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» جزو حمد است؟ هر كه آن را نخواند، آيه‌اى را رها كرده است و هر كس آيه‌اى را ترك كند، نمازش را باطل ساخته است."»[٣]

[١/ ٢٤٧] نيز وى از على عليه السلام روايت كرده است كه هرگاه سوره را در نماز آغاز مى‌كرد، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را مى‌خواند و مى‌گفت: «هر كس آن را نخواند، [نمازش را] ناقص كرده است.» نيز مى‌گفت: «اين آيه كامل كننده سبع مثانى است.»[٤]

[١/ ٢٤٨] هم‌چنين ثعلبى از طلحة بن عبيد اللَّه از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده است:

«هر كس‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را ترك كند، آيه‌اى از كتاب خدا را ترك كرده است. در شمار آيات امّ الكتاب، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» بر من نازل شد.»[٥]

[١] . عياشى، ج ١، ص ٣٣. در حديث شماره ١/ ١٩١ گذشت.

[٢] . همان، ص ٣٥.

[٣] . ثعلبى، ج ١، ص ١٠٤؛ الدرّ، ج ١، ص ٢١؛ ابو الفتوح، ج ١، ص ٤٧ و ٤٨.

[٤] . ثعلبى، ج ١، ص ١٠٤؛ كنز العمّال، ج ٢، ص ٢٩٧.

[٥] . ثعلبى، ج ١، ص ١٠٤؛ كنز العمّال، ج ١، ص ٥٦٦؛ ابو الفتوح، ج ١، ص ٤٨.