تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٦٩ - ذكر آمين

ذكر آمين‌

دسته‌اى از روايات بر استحباب ذكر «آمين» در پايان قرائت سوره حمد دلالت مى‌كند؛ خواه در نماز فرادى و خواه در نماز جماعت؛ چه براى امام و چه براى مأموم.

در روايات اهل بيت عليهم السلام ذكر «الحمد للَّه‌ربّ العالمين» مستحب دانسته شده و از آمين گفتن، نهى گرديده است؛ چرا كه آمين گفتن، گونه‌اى دنباله‌روى كوركورانه از سبك يهوديان و مسيحيان مى‌باشد؛ مانند «تكفير» كه شيوه مجوسى‌هاست.[١]

[١/ ٦٠٥] ثقة الاسلام كلينى از على بن ابراهيم از پدرش از عبداللَّه بن مغيره از جميل از امام صادق عليه السلام چنين روايت كرده است: «اگر پشت سر امامى بودى و او سوره حمد را قرائت كرد و آن را به پايان رساند، تو بگو: الحمد للَّه‌ربّ العالمين؛ و نگو:

آمين.»[٢]

[١/ ٦٠٦] شيخ الطايفه، ابو جعفر طوسى، در دو كتابش (التهذيب و استبصار) با

[١] . در حديث زراره از امام باقر عليه السلام آمده است:« و تكفير نكن؛ كه فقط مجوسيان اين شيوه را به كار مى‌برند.»( كافى، ج ٣، ص ٢٩٩). ابن اثير گويد:« تكفير آن است كه انسان خم شود و در حالت قيام پيش از ركوع، سر خود را فرو افكند. حديث ابى معشر به همين معناست كه" او تكفير در نماز را مكروه مى‌دانست."»( النهايه، ج ٤، ص ١٨٨).

[٢] . كافى، ج ٣، ص ٣١٣.