نعمت داده باشد؛ هر چند همه اينها از نعمت‌هاى آشكار خداست. مگر نه اين كه برخى از افراد برخوردار از نعمت مال و سلامتى، كافر يا فاسق مى‌باشند؟ شما به هدايت خواستن به راه چنين افرادى خوانده نشديد، بلكه فرمان يافتيد كه هدايت‌جستن به راه نعمت‌يافتگان را طلب كنيد؛ نعمت‌يافتگانِ به ايمان به خدا و تصديق پيامبر او و ولايت محمد و آل پاك او و اصحاب نيك و برگزيده‌اش و تقيه شايسته‌اى كه بدان، از شرّ بندگان خدا و بدى‌ها و كفر دشمنان خدا، در امان‌ايد؛ به اين گونه كه با آنان مدارا كنى و آنها را به آزاردن خود و مؤمنان، تحريك نسازى.

هم‌چنين آنان كه با شناخت حقوق برادران دينى، به آنان نعمت داده شد.

هر بنده زن يا مرد كه با محمد و آل محمد عليهم السلام دوستى و با دشمنان آنان دشمنى كند، همانا در برابر عذاب خدا، دژى استوار و سپرى محكم به دست آورده است.

هر زن و مردى كه با بندگان خدا به نيكى مدارا كند و در اين راه، به باطلى گرفتار نشود و از حقى خارج نگردد، خداوند نَفَس او را تسبيح قرار دهد و عملش را پاك سازد و رشد دهد و به او بصيرتى بر كتمان سرّ ما و تحمل فرو بردن خشم در برابر سخنان دشمنان ما بخشد. نيز پاداش كسى را به او دهد كه در راه خدا، در خون خود غلطيده باشد. هر بنده كه خود را به رعايت حقوق برادران [دينى‌] ملزم كند و تا حدّ توان خود، حقوقشان را ادا كند و در حدّ امكان، به آنان عطا كند و با بخشيدن آنها، از آنان راضى باشد و در برابر لغزش هايشان، به آنان سخت نگيرد و از آنها درگذرد، خداوند روزى كه او را ملاقات كند، به او مى‌فرمايد: اى بنده من، حقوق برادرانت را ادا كردى و در برابر حقوق خود، بر آنان سخت نگرفتى؛ من سخاوتمندتر، كريم‌تر و سزاوارتر به گذشت و كرم تو هستم، پس من نيز امروز، به وعده‌اى كه به تو داده بودم، وفا مى‌كنم و از فضل گسترده خود، به تو مى‌افزايم و در كوتاهى‌ات نسبت به برخى از حقوق من، بر تو سخت نمى‌گيرم.»

اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: «آن گاه او را به محمد و آل او ملحق مى‌سازد و در بين شيعيان برتر او جايش مى‌دهد.» حضرت در ادامه به اين روايت اشاره مى‌كند: