تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٢٧ - تفسير«الحمد لله»

پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده است: «هنگامى كه بنده بگويد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ» [خداوند] مى‌فرمايد: بنده‌ام راست گفت؛ حمد از آنِ من است.»[١]

[١/ ٤٥٨] مسلم از انس بن مالك روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:

«هنگامى كه بنده غذايى مى‌خورد و خدا را بر آن، حمد مى‌كند يا نوشيدنى‌اى مى‌نوشد و او را بر آن، حمد مى‌كند، خداوند از بنده خشنود مى‌شود.»[٢]

***

[١/ ٤٥٩] محمد بن يعقوب از عده‌اى از اصحاب ما از احمد بن محمد بن خالد از برخى از اصحاب ما از محمد بن هشام از ميسر از امام صادق عليه السلام روايت كرده است:

«شكر نعمت، دورى جُستن از محرمات و كمال شكر در اين سخن است: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ».»[٣]

[١/ ٤٦٠] صدوق با سند خود به على بن الحسين عليه السلام روايت كرده است كه حضرت فرمود: «هر كس بگويد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ» همانا شكر هر نعمت خداى تعالى را به جا آورده است.»[٤]

[١/ ٤٦١] كلينى با سند خود به صفوان جمّال از امام صادق عليه السلام چنين روايت كرده است: امام به من فرمود: «هرگاه خداوند نعمتى كوچك يا بزرگ به بنده‌اى دهد و او بگويد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ» همانا شكر آن را به جا آورده است.»[٥]

[١/ ٤٦٢] هم‌چنين وى با سند خود به حمّاد بن عثمان روايت كرده است كه وى گفت: امام صادق عليه السلام از مسجد بيرون آمد در حالى كه مركب چهارپاى او گم شده بود. حضرت گفت: «اگر خداوند آن را به من باز گرداند، همانا حق شكر او را به جا خواهم آورد.» چيزى نگذشت كه حيوان نزد حضرت آورده شد، پس حضرت‌

[١] . قرطبى، ج ١، ص ١٣١.

[٢] . مسلم، ج ٨، ص ٨٧؛ قرطبى، ج ١، ص ١٣١.

[٣] . كافى، ج ٢، ص ٩٥.

[٤] . خصال، ص ٢٩٩، روايت، صدرى دارد؛ جامع الاخبار، ص ٣٥٠.

[٥] . كافى، ج ٢، ص ٩٦؛ نور الثقلين، ج ١، ص ١٥.