قاسم بن محمد از صفوان جمال چنين روايت كرده است: «چند روز پشت سر امام صادق عليه السلام نماز گزاردم. حضرت در نمازهاى غير جهرى نيز «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را بلند مى‌خواند. هم‌چنين در هر دو سوره، بسمله را بلند مى‌خواند.»[١]

[١/ ٣٦٧] عياشى با سند خود به خالد بن مختار روايت كرده است كه وى گفت: «از جعفر بن محمد عليه السلام شنيدم كه فرمود: «آنان را چه شده است كه آهنگ عظيم‌ترين آيه در كتاب خدا را كرده، آشكارساختن آن را بدعت مى‌پندارند. آن آيه، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» است.»[٢]

[١/ ٣٦٨] هم‌چنين وى با سند خود به ابو حمزه از امام باقر عليه السلام چنين روايت كرده است: «رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را بلند مى‌خواند و هنگام خواندن آن، صداى خود را بلند مى‌كرد. هنگامى كه مشركان آن را مى‌شنيدند، پشت مى‌كردند، از اين رو خداوند چنين نازل فرمود: «وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً»[٣] (و چون در قرآن، پروردگار خود را به يگانگى ياد كنى، در حال فرار، پشت مى‌كنند).»[٤]

[١/ ٣٦٩] دارقطنى از ابو هريره از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم چنين نقل كرده است: «جبرئيل نماز را به من آموخت. او ايستاد و براى ما تكبير گفت، آن گاه‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را قرائت كرد و در هر ركعت، آن را بلند مى‌خواند.»[٥]

[١/ ٣٧٠] هم‌چنين وى از حكم بن عمير- كه در بدر حضور داشت- اين گونه روايت كرده است: «پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نماز گزاردم، حضرت‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را در نماز شب و نماز ظهر و نماز جمعه بلند خواند.»[٦]

[١] . كافى، ج ٣، ص ٣١٥. شيخ آن را با سندى صحيح، از صفوان روايت كرده است.( التهذيب، ج ٢، ص ٦٨).

[٢] . عياشى، ج ١، ص ٣٦.

[٣] . اسراء( ١٧) ٤٦.

[٤] . عياشى، ج ١، ص ٣٤.

[٥] . الدرّ، ج ١، ص ٢٠ و ٢١؛ دارقطنى، ج ١، ص ٣٠٥.

[٦] . الدرّ، ج ١، ص ٢٢ و ٢٣؛ دارقطنى، ج ١، ص ٣٠٨.