تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٠١ - جهر«بسم الله الرحمان الرحيم»

[١/ ٣٦١] شيخ ابو الفتوح رازى در تفسير خود، به طور مسند از امام رضا از پدرش از امام صادق عليهم السلام چنين روايت كرده است: «آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم بر بلند خواندن‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»[١] و بر قضاى نمازهاى فوت شده شب، در روز و قضاى نمازهاى فوت شده روز، در شب و گفتن بهترين سخنان درباره اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم، اتفاق نظر دارند.»[٢]

[١/ ٣٦٢] على بن ابراهيم با سند خود به ابن اذينه از امام صادق عليه السلام روايت كرده:

« «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» سزاوارترين چيزى است كه بلند خوانده شود و اين، همان آيه‌اى است كه خداوند فرمود: «وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً»[٣] (و چون در قرآن، پروردگار خود را به يگانگى ياد كنى، در حال فرار، پشت مى‌كنند).»[٤]

[١/ ٣٦٣] صدوق با سند خود به اعمش از جعفر بن محمد عليه السلام روايت كرده: «بلند خواندن‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» در نماز، واجب است.»[٥]

[١/ ٣٦٤] همو با سند خود به فضل بن شاذان روايت كرده است كه در دست‌نوشته امام رضا عليه السلام در بيان اسلام ناب- كه براى مأمون نگاشت- چنين آمده: «بلند خواندن‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» در همه نمازها، سنت است.»[٦]

[١/ ٣٦٥] هم‌چنين وى روايت كرده است كه امام رضا عليه السلام در همه نمازهاى شب و روز خود، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را بلند مى‌خواند.[٧]

[١/ ٣٦٦] كلينى از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از حسين بن سعيد از

[١] . بيهقى در خلافيّات، اين گونه ذكر كرده است:« آل رسول بر جهر بسمله اجتماع دارند.»( نيل الاوطار، ج ٢، ص ٢١٨).

[٢] . ابو الفتوح، ج ١، ص ٥٠. نورى نيز در مستدرك الوسائل( ج ٤، ص ١٨٩) از وى نقل كرده است.

[٣] . اسراء( ٧) ٤٦.

[٤] . قمى، ج ١، ص ٢٨.

[٥] . خصال، ص ٦٠٤.

[٦] . العيون، ج ١، ص ١٣١.

[٧] . همان، ج ٢، ص ١٩٦.