تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٠٦ - قرائت«اهدنا الصراط المستقيم»

(حرف متحرك، غير از تاء تأنيث [در آخر كلمه‌] را [هنگام وقف‌] ساكن كن يا [به شيوه رَوْم‌] هنگام وقف، حركت آن را قصد كن [و وقف به حركت كن در حالى كه صوت آن را مخفى مى‌كنى‌] يا ضمه را اشمام كن [يعنى بدون ايجاد صوت، صرفاً با دو لب به آن اشاره كن‌] يا به صورت مشدّد وقف كن. [اين ضابطه‌] براى حرفى است كه همزه يا معتل نباشد و پس [از حرفى متحرّك‌] آيد؛ يعنى پيش از آن متحرك باشد].)

[١/ ١١٧] وكيع و فريابى از ابى رُزين چنين روايت كرده‌اند: از على عليه السلام- كه قرشى و عرب و فصيح بود- اين آيه را شنيدم كه اين گونه مى‌خواند: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ. اهْدِنَا ...» و هر دو را رفع مى‌داد.»[١]

[١/ ١١٨] خطيب نيز از ابى رُزين روايت كرده است: «على عليه السلام‌ «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» را با آشكار كردنِ همزه و كشيدن حرف مد و تشديد [حرف مشدّد] قرائت كرد.»[٢]

قرائت «اهْدِنَا الصّراطَ الْمُسْتَقِيمَ»

[١/ ١١٩] حاكم با سند خود به ابو هريره روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم‌ «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» را با صاد قرائت كرد. حاكم گويد: «سند حديث صحيح است.»[٣]

[١/ ١٢٠] سعيد بن منصور، عبد بن حميد، بخارى در تاريخ خود و ابن انبارى از ابن عباس روايت كرده‌اند كه او «اهدنا السراط»، با سين، قرائت كرد.[٤]

[١] . الدرّ، ج ١، ص ٣٧.

[٢] . خطيب، ج ٢، ص ٣٧٠.

[٣] . حاكم، ج ٢ ص ٢٣٢. ذهبى در تلخيص، پس از نقل حديث، گويد:« در سند، به سبب ابراهيم بن سليمان، خدشه وارد است»، ليك اين اشكال وارد نيست؛ چرا كه وى از ثقات است و احمد و ابن معين در قول ارجح خودشان، او را توثيق كرده‌اند.( بنگريد به: تهذيب التهذيب، ج ١، ص ١٢٥).

[٤] . الدرّ، ج ١، ص ٣٧؛ التاريخ، ج ٢، ص ١٧٣.