اصول فقه شيعه - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٦٨ - تحقيق در ارتباط با جمل خبريه در مقام انشاء

اگر دست ما از تبادر كوتاه شد، از چه راهى مى‌توانيم ظهور اين‌گونه جملات خبريه را در وجوب، ثابت كنيم؟ راهى كه هم مستند باشد و هم انسان را قانع كند، راهى است كه در ضمن بيان مرحوم آخوند- پيرامون اطلاق و مقدمات حكمت- به آن اشاره كرديم. و آن راه اين است كه ما حتّى از مسأله اطلاق و مقدمات حكمت هم صرف نظر كنيم بلكه خود روايت زراره را در نظر بگيريم، ببينيم از روايت، چه چيزى استفاده مى‌شود؟ بيان مطلب: سؤال‌كننده در روايت مذكور، خود زراره است. زراره، علاوه بر اينكه راوى است، فقيه هم مى‌باشد. حال ببينيم وقتى چنين كسى از امام عليه السلام سؤال مى‌كند، محور تكيه سؤال او چيست تا از راه سؤال، جواب را استفاده كنيم؟ در صحيحه ثانيه زراره، سؤالات زيادى مطرح شده است كه رسيدن به آن مسائل هم نياز به دقّت دارد. يكى از سؤالات اين است كه مى‌گويد: «من يقين به نجس شدن لباس خودم پيدا كردم و محلّ آن را علامت‌گذارى كردم تا براى نماز تطهير كنم ولى موقع نماز فراموش كردم و با آن نماز خواندم». زراره در اينجا چه چيزى سؤال مى‌كند؟

آيا كسى احتمال مى‌دهد كه زراره سؤال از استحباب اعاده نماز كرده است؟ خير، عرف از اين سؤال استفاده مى‌كند كه زراره در ارتباط با وجوب اعاده نماز و عدم وجوب آن سؤال مى‌كند. آنچه در ذهن زراره آمده اين است كه اگر انسان علم به نجاست لباس داشت و آن را فراموش كرد و با آن لباس نماز خواند، آيا اعاده دارد يا نه؟ آن‌وقت‌