دائرة المعارف فقه مقارن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧ - ٤ دارو و درمان

به هر حال، ترديدى نيست كه از شاخصه‌هاى توسعه يافتگى، داشتن محيط پاكيزه، شهر و خيابان و كوچه تميز و هواى پاك و غذا و آب سالم و بهداشتى است، زيرا توسعه را هرگاه به مفهوم عام در نظر بگيريم كه شامل گستردگى زندگى در تمام جنبه‌هاى مثبت مى‌شود به يقين بهداشت و نظافت از اركان آن است و اگر معناى خاص آن؛ يعنى توسعه اقتصادى را مورد توجه قرار دهيم بدون شكّ يك جامعه سالم، قدرت توليد بيشتر و بهترى دارد، زيرا از يك سو افراد آماده كار فزون‌تر خواهند بود و از مهارت‌ها و تخصّص‌هاى انسان‌هاى سالم بهتر مى‌توان بهره‌بردارى كرد و از سوى ديگر، هزينه سنگين درمان كه بسيار بيشتر از هزينه بهداشت است از دوش جامعه برداشته خواهد شد، به همين دليل در مسير توسعه اقتصادى قرار خواهند گرفت.

٤. دارو و درمان‌

جامعه توسعه يافته افزون بر داشتن بهداشت و نظافت مطلوب، نيازمند به دارو و درمان كافى و استاندارد است كه بتوان بيماران را به آسانى و با پزشكان حاذق و بيمارستان‌هاى مجهز درمان كرد.

در كلمات بزرگان دين نيز وجود طبيب حاذق براى هر جامعه‌اى ضرورى دانسته شده است؛ امام صادق عليه السلام فرمود:

«لايستغني أهل كلّ بلد عن ثلاثة يفزع إليه فى أمر دنياهم وآخرتهم، فإن عدموا ذلك كانوا همجاً: فقيه عالم ورع، وأمير خيّر مطاع وطبيب بصير ثقة

؛ مردم هر شهرى نيازمند به سه گروهند كه در امر