دائرة المعارف فقه مقارن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٤ - ه وسائل زيبايى و تجمّل

دهند تا تهى‌دستى بر فقير سنگينى نكند و او را از پاى در نياورد.

در روايتى آمده است كه عاصم، تحت تأثير اين سخن حكيمانه قرار گرفت و ظاهرش را تغيير داد:

(فألقى عاصم بن زياد العباء و لبس الملاء). [١]

ه. وسائل زيبايى و تجمّل‌

آراستگى و رسيدگى به ظاهر سر و صورت و استعمال بوى خوش از ويژگى‌هاى مؤمنان شمرده شده است.

تا جايى كه امام رضا عليه السلام مى‌فرمايد:

«الطيب من أخلاق الأنبياء

؛ استعمال بوى خوش از اخلاق پيامبران است». [٢]

قطعاً هزينه‌هايى كه بابت اين امور پرداخته مى‌شود، اسراف نيست.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

«ما أنفقت في الطيب فليس بسَرَف‌

؛ آنچه براى استعمال بوى خوش هزينه شود، اسراف نيست». [٣]

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه موى سر و صورت خود را كوتاه نمى‌كند، بايد در زيبايى آن بكوشد و كسى كه داراى همسر شد بايد او را گرامى بدارد (و با برآوردن نيازهاى ظاهرى او نشاط و طراوتش را حفظ كند) و هر كسى كفشى را بر پاى خود كرد بايد آن را خوب نگه دارد، و كسى كه مركبى را خريد بايد آن را سرحال و سرزنده نگه دارد و كسى كه پيراهنى تهيه كرد، بايد آن را تميز نگه دارد. [٤]

جابر مى‌گويد: امام باقر عليه السلام فرمود: گروهى بر امام حسين عليه السلام وارد شدند و گفتند: يابن رسول الله صلى الله عليه و آله! در خانه شما چيزهايى مشاهده مى‌شود كه با توجه به زهد پيشگى شما وجود آنها خلاف انتظار است (درمنزل آن حضرت پشتى‌ها و فرش‌هاى متنوّعى ديده مى‌شد) امام عليه السلام فرمود: ما «مَهر» همسران خود را به آنها پرداخت مى‌كنيم و آنها هر چه بخواهند از آن مى‌خرند و چيزى از آنها متعلق به ما نيست. [٥]

حسن زيات مى‌گويد: بر امام باقر عليه السلام در اتاقى وارد شدم كه با فرش و پرده، مزيّن شده بود. روز بعد در اتاقى ديگرى بر آن حضرت وارد شدم كه فقط حصيرى داشت و بر تن مبارك آن حضرت لباس ضخيمى ديده مى‌شد. حضرت (كه متوجّه تعجّب من شده بود) فرمود: خانه‌اى كه ديروز ديدى، اتاق همسرم بود كه ديروز، نوبتش بود (در خانه وى باشم). [٦]

[١]. كافى، ج ١، ص ٤١٠، ح ٣.

[٢]. همان، ج ٦، ص ٥١٠، ح ١، باب الطيب.

[٣]. همان، ص ٥١٢، ح ١٦.

[٤]. عن رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله قال: من اتّخذ شَعراً فليحسن إليه و من اتّخذ زوجةً فليكرمها و من اتّخذ نعلًا فليستجدها و من اتّخذ دابةً فليستفرهها ومن اتّخذ ثوباً فلينظفه. (دعائم الاسلام، ج ٢، ص ١٥٨، ح ٥٦٠).

[٥]. عن جابر عن أبي جعفر عليه السلام قال: دخل قوم على الحسين بن عليّ عليهما السلام فقالوا: يابن رسول اللَّه نرى في منزلك أشياء نكرهها- وإذا في منزله بسط و نمارق- فقال عليه السلام: إنّا نتزوّج النساء فنعطيهنّ مهورهنّ فيشترين ماشئن ليس لنا منه شي‌ء. (كافى، ج ٦، ص ٤٧٦، ح ١).

[٦]. عن الحسن الزيات: قال دخلت على أبي جعفر عليه السلام في بيت منجّد ثمّ عدت إليه من الغدوهو في بيت ليس فيه إلّاحصير و عليه قميس غليظ فقال: البيت الذي رأيته ليس بيتي إنّما هو بيت المرأة وكان أمس يومها. (كافى، ج ٦، ص ٤٧٧، ح ٥).