٤. كيفر سرقت در آن زمان چه بوده؟
از آيات مورد بحث استفاده مى‌شود كه مجازات سرقت در ميان مصريان و مردم كنعان متفاوت بوده است. نزد برادران يوسف عليه السلام و احتمالًا مردم كنعان، مجازات چنين كارى بردگى (هميشگى يا موقّت) سارق بوده است. «١» ولى در ميان مصريان اين مجازات معمول نبوده است، بلكه از راه‌هاى ديگر، مانند زدن و به زندان افكندن، سارقان را مجازات مى‌كردند.
به هر حال، اين جمله دليل بر آن نمى‌شود كه در بعضى از اديان آسمانى برده گرفتن، كيفر سارق بوده است، چه بسا يك سنّت معمولى در ميان گروهى از مردم آن زمان محسوب مى‌شده. در تاريخچه بردگى نيز مى‌خوانيم كه در ميان اقوام خرافى، بدهكاران را هنگامى كه از پرداختن بدهى خود عاجز مى‌شدند به بردگى مى‌گرفتند.
٥. «سقاية» يا «صواع»
در آيات مورد بحث گاهى تعبير به «صواع» (پيمانه) و گاهى تعبير به «سقاية» (جام آبخورى) شده است و منافاتى ميان اين دو نيست، زيرا به‌نظر مى‌رسد كه آن پيمانه در آغاز ظرف آبخورى پادشاه بوده است امّا هنگامى كه غلّات در سرزمين مصر كمياب و جيره‌بندى شد، براى اظهار اهمّيّت آن و اينكه مردم نهايت دقّت را در صرفه‌جويى به‌خرج دهند، آن را با جام آبخورى مخصوص پادشاه پيمانه مى‌كردند.
مفسّران در خصوصيّات اين جام مطالب بسيارى دارند. برخى گفته‌اند از نقره