در شرايط عادى ندارد.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «در اينها آياتى است براى گروهى كه مى‌انديشند» (إِنَّ فِى ذلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ).
آنها كه در اين نظام بديع و شگرف مى‌انديشند، در نظام نور و ظلمت، در نظام كرات آسمانى و گردش آنها، و در نظام نورافشانى خورشيد و ماه و خدمتگزارى آنان نسبت به انسان‌ها، در نظام گسترش زمين و اسرار پيدايش كوه‌ها، نهرها و گياهان و ميوه‌ها. آرى، آنها در اين آيات، قدرت لايزال و حكمت بى‌پايان آفريدگار را به‌روشنى مى‌بينند.
* در آخرين آيه مورد بحث به يك سلسله نكات جالب زمين‌شناسى و گياه‌شناسى اشاره كرده كه هر كدام نشانه نظام حساب‌شده آفرينش است، مى‌فرمايد: «و در روى زمين قطعاتى در كنار هم قرار دارند كه با هم متفاوتند» (وَ فِى الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجَاوِرَاتٌ). «١»

اين قطعات با اينكه همه با يكديگر متّصل و مربوطند، هر كدام ساختمان و استعدادى مخصوص به خود دارند؛ برخى محكم، برخى نرم، برخى شور، برخى شيرين و هر كدام استعداد براى پرورش نوع خاصّى از گياهان و درختان ميوه و زراعت دارد، زيرا نيازهاى انسان و جانداران زمينى بسيار متفاوت است، گويى هر قطعه از زمين مأموريّت برآوردن يكى از اين نيازها را دارد و اگر همه يكنواخت بودند يا استعدادها به صورت صحيحى در ميان قطعات زمين تقسيم نشده بود، انسان گرفتار چه كمبودهايى از نظر موادّ غذايى و دارويى و ساير