تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٨
رو و سمت راست آنها حركت مىكند». «١»
ايمان و توحيد، مانند: اللَّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَالظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ:
«خداوند سرپرست كسانى است كه ايمان آوردهاند كه آنها را از ظلمتها به نور هدايت مىكند». «٢»
و نيز قرآن تشبيه به نور شده است آنجا كه مىفرمايد: فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِى أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلئِكَ هُمُالْمُفْلِحُونَ: «آنها كه به پيامبر ايمان آوردند و او را گرامى داشتند و يارى كردند و از نورى كه بر او نازل شده است پيروى كردند، آنها رستگارانند». «٣»
و نيز آيين خدا و دين الهى به اين موجود پربركت تشبيه گرديد، مانند:
يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ: «آنها مىخواهند نور خدا را با دهانشان خاموش كنند». «٤»
و از همه بالاتر، از ذات پاك خداوند كه برترين و والاترين وجود است، بلكه هستى همگى پرتوى از وجود مقدّس اوست، تعبير به نور شده است آنجا كه مىخوانيم: اللَّهُ نُورُ السَّموَاتِ وَالْأَرْضِ: «خداوند، نور آسمانها و زمين است». «٥»
و از آنجا كه همه اين امور به يك واقعيّت بازمىگردند، زيرا همه پرتوهايى از اللَّه و ايمان به او و گفته او و راه او مىباشند، اين كلمه در اين موارد به صورت مفرد آمده است. بر خلاف ظلمات كه همه جا عامل تفرقه و پراكندگى است و لذا به صورت جمع كه نشانه تعدّد و تكثّر است ذكر شده.