سرنوشت نهايى آنها مى‌پردازد. نخست مى‌گويد: «خداوند كسانى را كه ايمان آوردند، به‌خاطر گفتار و اعتقاد ثابتشان، استوار مى‌دارد؛ هم در اين جهان و هم در سراى ديگر» (يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِى‌الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ فِى‌الْآخِرَةِ).
زيرا ايمان آنها سطحى و متزلزل و شخصيّتشان دروغين و متلوّن نبوده است، بلكه شجره طيّبه‌اى بوده با ريشه‌اى ثابت و شاخه‌هايى كه در آسمان قرار داشته است. از آنجا كه هيچ‌كس بى‌نياز از لطف خدا نيست و به تعبيرى ديگر، هر موهبتى سرانجام به ذات پاك او برمى‌گردد، اين مؤمنان راستين و ثابت‌قدم با تكيه بر لطف خداوند در برابر هر حادثه‌اى چون كوه استقامت مى‌كنند.
لغزشگاه‌هايى كه در زندگى اجتناب‌ناپذير است بر سر راه آنها نمايان مى‌شود امّا خداوند آنان را حفظ مى‌كند.
«شياطين» از هر سو به وسوسه‌شان مى‌پردازند و با استفاده از زرق و برق‌هاى مختلف اين جهان، در لغزش آنها مى‌كوشند امّا خدا نگه‌شان مى‌دارد.
قدرت‌هاى جهنّمى و ظالمان سنگدل با انواع تهديدها براى تسليم كردن آنها تلاش مى‌كنند، امّا خدا آنها را ثابت مى‌دارد، زيرا آنان ريشه ثابت و محكمى براى خود برگزيده‌اند.
و جالب اينكه اين حفظ و ثبات الهى، سراسر زندگيشان را در بر مى‌گيرد؛ هم زندگى اين جهان و هم زندگى سراى ديگر. در اينجا در ايمان و پاكى ثابت مى‌مانند و دامانشان از ننگ آلودگى‌ها مبرّا خواهد بود و در آنجا در نعمت‌هاى بى‌پايان خدا جاودان خواهند ماند.
سپس به نقطه مقابل آنها پرداخته مى‌گويد: «و ستمكاران را گمراه مى‌سازد، (و لطف خود را به سبب اعمالشان از آنان بر مى‌گيرد) و خداوند هر چه را اراده كند