تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩
دعاى كافران، جز در ضلال (و گمراهى) نيست.
١٥. كسانى كه در آسمانها و زمين هستند از روى اختيار يا اجبار- و همچنين سايههايشان- هر صبح و شام براى خدا سجده مىكنند.
تفسير:
بخش ديگرى از نشانههاى عظمت او
قرآن در اينجا بار ديگر به آيات توحيد و نشانههاى عظمت خدا و اسرار آفرينش مىپردازد و با انگشت نهادن روى قسمتهاى مختلفى از پديدههاى طبيعى و اشارههاى كوتاه و پرمعنى به اسرار و خواصّ آنها، رابطه بندگان را با خدا نزديكتر كرده، نور ايمان و معرفت را در قلبهايشان مىپاشد. نخست به برق (برقى كه در ميان قطعات ابر پيدا مىشود) اشاره كرده مىگويد: «او كسى است كه برق را به شما نشان مىدهد كه هم مايه ترس است و هم مايه اميد» (هُوَ الَّذِى يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَ طَمَعًا).
از يكسو شعاع درخشانش چشمها را خيره مىكند و صداى رعبانگيز رعد كه از آن برمىخيزد، گاه آدميان را به وحشت مىاندازد و ترس از خطر آتشسوزى ناشى از آن، بهخصوص براى كسانى كه در بيابانها زندگى يا از آن عبور مىكنند آنها را آزار مىدهد.
امّا چون غالباً همراه با آن رگبارهايى به وجود مىآيد و تشنهكامان بيابان را آب زلال مىبخشد و درختان و زراعت را سيراب مىكند، آنها را به اميد و طمع مىكشانَد و در ميان اين بيم و اميد، لحظات حسّاسى را مىگذرانند.
سپس اضافه مىكند: «و ابرهاى سنگين و پربار ايجاد مىكند» كه قادر به