و اينكه برخى از مفسّران كه در علوم طبيعى غرق‌اند، آيه فوق را اشاره به كم شدن زمين از ناحيه قطبين و برآمدگى بيشتر از ناحيه استوايى دانسته‌اند، آن‌هم بسيار بعيد به نظر مى‌رسد زيرا قرآن در آيه فوق هرگز در مقام بيان چنين چيزى نيست.
* در آيه بعد در ادامه بحث بالا مى‌گويد: تنها اين گروه نيستند كه با توطئه‌ها و مكرها به مبارزه با تو برخاسته‌اند، بلكه «پيش از آنان نيز كسانى طرح‌ها و نقشه‌ها كشيدند» (وَ قَدْ مَكَرَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ).
امّا نقشه‌هايشان نقش بر آب و توطئه‌هايشان به فرمان خدا خنثى شد، زيرا او از همه كس به اين مسائل آگاه‌تر است، بلكه «تمام طرح‌ها و نقشه‌ها از آنِ خداست» (فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعًا).
«و از كار هر كس آگاه است» و مى‌داند هر كسى چه كارى مى‌كند (يَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ).
سپس با لحنى تهديدآميز آنها را از پايان كارشان برحذر مى‌دارد، مى‌گويد: «و به‌زودى كافران مى‌دانند سرانجام (نيك) در سراى ديگر از آنِ كيست» (وَ سَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى‌الدَّارِ).*
در آخرين آيه مورد بحث همان‌گونه كه اين سوره در آغاز با نام قرآن و كتاب اللَّه شروع شده، با تأكيد بيشتر روى معجزه بودن قرآن، آن را پايان مى‌دهد.
مى‌فرمايد: «آنان كه كافر شدند مى‌گويند: تو پيامبر نيستى» (وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا).
هر روز بهانه‌اى مى‌تراشند، هر زمان تقاضاى معجزه‌اى دارند و سرانجام