٣٥ مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ أُكُلُهَا دَائِمٌ وَظِلُّهَا تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوا وَعُقْبَى الْكَافِرِينَ النَّارُ
٣٥. وصف بهشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده، (اين است كه) نهرها از پاى درختانش جارى است، ميوه‌هاى آن هميشگى، و سايه‌اش دائمى است؛ اين سرانجامِ كسانى است كه پرهيزگارى پيشه كردند؛ و سرانجامِ كافران، آتش دوزخ است.
تفسير:
با توجّه به تناوب آيات اين سوره در زمينه بيان توحيد و معاد و ساير معارف اسلامى، بار ديگر در اين آيه از معاد و به‌ويژه از نعمت‌هاى بهشتى و كيفرهاى دوزخى سخن به ميان آمده است. مى‌فرمايد: «توصيف بهشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده (اين است كه) نهرهاى آب از پاى درختانش جارى است» (مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِى وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَاالْأَنْهَارُ). «١»

تعبير به «مَثَل» شايد اشاره به اين نكته باشد كه باغ‌ها و ساير نعمت‌هاى سراى ديگر، براى ساكنان اين جهان محدود كه در برابر عالم پس از مرگ فوق‌العاده