١٧ أَنزَلَ مِنْ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ
١٧. (خداوند) از آسمان آبى فرو فرستاد؛ و از هر درّه و رودخانه‌اى به‌اندازه آنها سيلابى جارى شد؛ سپس سيلاب بر روى خود كفى حمل كرد؛ (همچنين) و از آنچه (در كوره‌ها،) براى به دست آوردن زينت‌آلات يا وسايل زندگى، آتش بر آن مى‌افروزند، كف‌هايى مانند آن به وجود مى‌آيد- خداوند براى، حقّ و باطل چنين مثالى مى‌زند.
سرانجام كف‌ها به بيرون پرتاب مى‌شوند، ولى آنچه به مردم سود مى‌رساند [: آب يا فلزّ خالص‌] در زمين مى‌مانَد؛ خداوند اين‌چنين مثال مى‌زند!
تفسير:
ترسيم دقيقى از منظره حقّ و باطل
از آنجا كه روش قرآن به‌عنوان يك كتاب تعليم و تربيت، متّكى به مسائل عينى است، براى نزديك ساختن مفاهيم پيچيده به ذهن، روى مثَل‌هاى حسّى جالب و زيبا در زندگى روزمرّه مردم تكيه مى‌كند. در اينجا نيز براى مجسّم