نازل مى‌گردد تسليم است و تبعض در ميان آنها قائل نمى‌شود كه آنچه را با ميلش سازگار است بپذيرد و آنچه مخالف ميل اوست انكار كند.
نكته:
ايمان و همبستگى‌هاى حزبى
در آيه مورد بحث ديديم كه چگونه خداوند از مؤمنان راستين يهود و نصارى تعبير به «اهل كتاب» كرده و از كسانى كه تابع تعصّبات و هوس‌هاى خويش بودند تعبير به «احزاب». اين منحصر به تاريخ صدر اسلام و قوم يهود و نصاراى معاصر پيامبر صلى الله عليه و آله نيست. هميشه تفاوت ميان مؤمنان حقيقى و مدّعيان ايمان همين است كه مؤمنان راستين، در برابر فرمان‌هاى حق تسليم محض‌اند و در ميان آنها تفاوت و تبعيضى قائل نمى‌شوند. يعنى ميل و خواست خود را تحت‌الشعاع آنها قرار مى‌دهند و نام اهل كتاب و اهل ايمان تنها شايسته آنهاست.
امّا آنها مصداق نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ «١»
هستند. يعنى هر چه را با خطّ فكرى و اميال شخصى و هوس‌هايشان هماهنگ است مى‌پذيرند و هر چه را نيست انكار مى‌كنند. يا هر چه به سودشان است قبول دارند و هر چه بر خلاف منافع شخصى آنهاست انكار مى‌كنند. اينها نه مسلمانند و نه مؤمن راستين، بلكه احزابى هستند كه مقاصد خود را در دين جست‌وجو مى‌كنند و لذا در تعليمات اسلام و احكام آن، هميشه تبعيض قائل مى‌شوند.