تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥
منطقهاى نه چندان دور بريزد، امّا اگر آن روز طوفانى باشد كه از صبح تا شام بادها از هر سو مىوزند، چنان پراكنده مىشود كه هر ذرّهاى از ذرّاتش در نقطه دوردستى خواهد افتاد بهطورى كه با هيچ قدرتى نمىتوان آن را جمع كرد.
٤. اگر طوفان به تودهاى از كاه يا برگهاى درختان بوزد و آنها را در نقاط دوردست پراكنده سازد باز قابل تشخيص است، ولى ذرّات خاكستر آنقدر ريز و كوچكاند كه اگر پراكنده شدند، آنچنان از نظر محو مىشوند كه گويى بهكلّى نابود گشتهاند.
٥. با اينكه باد و حتّى تندباد، آثار سازندهاى در نظام آفرينش و طبيعت دارد و قطع نظر از آثار تخريبى كه جنبه استثنايى آن است، مبدأ آثار زير است:
الف) بذر گياهان را در همه جا مىگسترانَد و همچون يك باغبان و كشاورز در سرتاسر كره زمين بذرافشانى مىكند.
ب) درختان را تلقيح و گردههاى نر را بر قسمتهاى مادّه گياه مىپاشند.
ج) ابرها را از صفحه اقيانوسها حركت داده و به سرزمينهاى خشك مىكشانَد.
د) كوههاى بلند را تدريجاً ساييده و به خاكهاى نرم و بارور مبدّل مىسازد.
ه) هواى مناطق قطبى را به منطقه استوا و هواى استوايى را به مناطق سرد منتقل مىكند و نقش تعيينكنندهاى در تعديل حرارت كره زمين دارد.
و) آب درياها را متلاطم و موّاج مىسازد و زير و رو مىكند و از اين طريق به آنها هوا مىدهد كه اگر راكد شوند مىگندند.
به همين دليل درختان و گياهان و همه موجودات زنده از وزش باد بهره مىگيرند، زيرا شايستهاند و هر كدام به مقدار لياقت خود از آن استفاده مىكنند.