تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٦
چند نكته مهم در زمينه شكر نعمت
١. على عليه السلام در يكى از كلمات حكمتآميز خود در نهج البلاغة مىفرمايد: إذا وَصَلَت إلَيكُم أطرافُ النّعَمِ فَلا تُنَفّروا أقصاها بِقِلَّةِ الشُّكرِ: «هنگامى كه مقدّمات نعمتهاى خداوند به شما مىرسد سعى كنيد با شكرگزارى، بقيّه را بهسوى خود جلب كنيد، نه آنكه با كمى شكرگزارى آن را از خود برانيد». «١»
٢. اين موضوع نيز قابل توجّه است كه تنها تشكّر و سپاسگزارى از خداوند در برابر نعمتها كافى نيست، بلكه بايد از كسانى كه وسيله آن موهبت بودهاند نيز تشكّر و سپاسگزارى و حقّ زحمات آنها را از اين راه ادا كرد و آنان را به خدمات بيشتر تشويق نمود.
در حديثى از امام علىّ بن الحسين عليه السلام مىخوانيم كه فرمود: «روز قيامت خداوند به بعضى از بندگانش مىفرمايد: آيا فلانى را شكرگزارى كردى؟ عرض مىكند: پروردگارا من شكر تو را بهجا آوردم. مىفرمايد: چون شكر او را بهجا نياوردى، شكر مرا هم ادا نكردى».
سپس امام فرمود: أشكَرُكُم لِلّهِ أشكَرُكُم لِلنّاسِ: «شكرگزارترين شما براى خدا كسانىاند كه از همه بيشتر شكر مردم را بهجا مىآورند». «٢»
٣. افزايش نعمتهاى خداوند كه به شكرگزاران وعده داده شده، تنها به اين نيست كه نعمتهاى مادّى تازهاى به آنها ببخشد بلكه نفس شكرگزارى كه توأم با توجّه مخصوص به خدا و عشق تازهاى نسبت به ساحت مقدّس اوست، خود يك نعمت بزرگ روحانى است كه در تربيت نفوس انسانها و دعوت آنان به اطاعت فرمان الهى فوقالعاده مؤثّر است.