از آنچه گفتيم ضمناً تفسير احاديثى كه در رابطه با اين آيه وارد شده است روشن مى‌شود كه گاهى آن را به اقوام و بستگان تفسير فرموده‌اند و گاه به امام و پيشواى دين، و گاهى به آل محمد صلى الله عليه و آله، و زمانى به همه افراد باايمان.
مثلًا در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه از آن حضرت درباره تفسير يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ سؤال شد، فَقالَ قَرابَتُكَ: «فرمود: منظور خويشاوندان تو است». «١»
و نيز در حديث ديگرى از همان امام مى‌خوانيم كه فرمود: نَزَلَت في رَحِمِ آلِ مُحَمَّدٍ وَ قَد يَكونُ في قَرابَتِكَ: «اين جمله درباره پيوند با آل محمّد صادر شده است و گاهى در خويشاوندان و بستگان تو نيز هست».
جالب اينكه در پايان اين حديث مى‌خوانيم كه امام فرمود: فَلا تَكونَنَّ مِمَّن يَقولُ لِلشَّى‌ءِ إنَّهُ في شَي‌ءٍ واحِدٍ: «از كسانى مباش كه معنى آيات را منحصر به مصداق معيّنى بدانى». «٢»
اين جمله اشاره روشنى به وسعت معانى آيات قرآن است كه مكرّر خاطرنشان كرده‌ايم.
باز در حديث سومى از همان پيشواى بزرگ مى‌خوانيم كه در تفسير اين آيه فرمود: هُوَ صِلَةُ الإمامِ في كُلّ سَنَةٍ بِما قَلَّ أو كَثُرَ ثُمَّ قالَ وَ ما اريدُ بِذلِكَ إلّاتَزكيَتَكُم: «منظور برقرار ساختن پيوند با امام و پيشواى مسلمانان در هر سال از طريق كمك مالى است، كم باشد يا زياد. سپس فرمود: منظور من با اين كار فقط اين است كه شما را پاكيزه كنم». «٣»