و باز مى‌فرمايد: وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ: «خداوند ستمكاران را گمراه مى‌سازد». «١»
و به اين ترتيب سرچشمه هدايت و ضلالت به دست خود ماست.
* آن‌گاه به يكى از نمونه‌هاى ارسال پيامبران در مقابل طاغوت‌هاى عصرشان، به‌منظور خارج كردن مردم از ظلمت‌ها و رساندنشان به نور، اشاره كرده مى‌فرمايد: «ما موسى را با آيات خود (معجزات گوناگون) فرستاديم (و به او دستور داديم:) قومت را از ظلمات به‌سوى نور بيرون آر» (وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى‌ بِآيَاتِنَا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ). «٢»

همان‌گونه كه در نخستين آيه اين سوره خوانديم، برنامه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز در بيرون آوردن مردم از ظلمات به سوى نور خلاصه مى‌شد و نشان مى‌دهد كه اين برنامه همه پيامبران و انبياى الهى بلكه همه رهبران معنوى انسان‌هاست.
مگر بدى‌ها، زشتى‌ها، گمراهى‌ها، انحراف‌ها، ظلم، استثمارها، ذلّت‌ها و زبونى‌ها، فساد و آلودگى‌ها چيزى جز ظلمت و تاريكى است؟
مگر ايمان و توحيد، پاكى و تقوا، آزادگى و استقلال، سربلندى و عزّت چيزى جز نور و روشنايى است؟
بنابراين درست قدر مشترك و جامع ميان همه دعوت‌هاى رهبران الهى است.
سپس به يكى از مأموريّت‌هاى بزرگ موسى اشاره كرده مى‌فرمايد: «و ايّام‌اللّه را به آنان يادآورى كن» (وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ).
مسلّماً همه روزها ايّام الهى است همان‌گونه كه همه مكان‌ها متعلّق به