٧ وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ إِنَّمَا أَنْتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ
٧. كسانى كه كافر شدند مى‌گويند: «چرا آيه (و معجزه‌اى) از پروردگارش بر او نازل نشده؟!» تو فقط بيم‌دهنده‌اى؛ و براى هر گروهى هدايت‌كننده‌اى است؛ (و اينها همه بهانه است).
تفسير:
باز هم بهانه‌جويى
پس از آنكه در آيات گذشته اشاراتى به موضوع توحيد و اشاره‌اى به موضوع معاد شد، در آيه مورد بحث به يكى از ايرادهاى مشركان لجوج در زمينه نبوّت پرداخته مى‌گويد: «كسانى كه كافر شدند مى‌گويند: چرا آيه و (معجزه‌اى) از پروردگارش بر او نازل نشده؟ (وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ).
روشن است كه يكى از وظايف پيامبر صلى الله عليه و آله ارائه معجزه به‌عنوان سند حقّانيّت و پيوند آن با وحى الهى بود و مردم حقيقت‌جو به هنگام ترديد در دعوت نبوّت اين حق را دارند كه مطالبه اعجاز كنند، مگر اينكه دلايل نبوّت از طريق ديگر آشكار باشد.
ولى بايد به يك نكته دقيقاً توجّه داشت كه مخالفان انبيا همواره داراى حُسن