تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٢
امام صادق عليه السلام مىفرمايد: أدنَى الشُّكرَ رؤيَةُ النّعمَةٍ مِنَ اللَّهِ مِن غَيرِ عِلَّةٍ يَتَعَلَّقُ القَلبُ بِها دونَ اللَّهِ، وَالرّضا بِما أعطاهُ، وَ أن لا تُعصِيَهُ بِنِعمَةٍ وَتُخالِفَهُ بِشَىءٍ مِن أمرِهِ وَ نَهيِهِ بِسَبَبٍ مِن نِعمَتِهِ: «كمترين شكر اين است كه نعمت را از خدا بدانى بىآنكه قلب تو مشغول به آن نعمت شود و خدا را فراموش كنى، و همچنين راضى بودن به نعمت او و اينكه نعمت خدا را وسيله عصيان او قرار ندهى، و اوامر و نواهى او را با استفاده از نعمتهايش زير پا نگذارى». «١»
و از اينجا روشن مىشود كه شكر قدرت، علم و دانش، نيروى فكر و انديشه، نفوذ اجتماعى، مال و ثروت و سلامت و تندرستى، هر كدام از چه راهى است و كفران آنها چگونه است.
حديثى كه از امام صادق عليه السلام در تفسير نورالثقلين نقل شده نيز دليل روشنى بر اين تفسير است، آنجا كه مىفرمايد: شُكرُ النّعمَةِ إجتِنابُ المَحارِمِ: «شكر نعمت آن است كه از گناهان پرهيز شود». «٢»
و نيز از اينجا رابطه ميان شكر و فزونى نعمت روشن مىشود، زيرا هرگاه انسانها نعمتهاى خدا را در جهت همان هدفهاى واقعى نعمت صرف كردند، عملًا به اثبات رساندند كه شايستهاند و اين لياقت، سبب فيض بيشتر و موهبت افزونتر مىشود.
٥. انواع شكر
اصولًا ما دو گونه شكر داريم: شكر تكوينى و شكر تشريعى.