پاى اين دشمن در ميان نبود، آن روز چه مى‌شد.
بگذاريد صريح‌تر بگوييم هنگامى كه اين بخش از تفسير را مى‌نويسيم، دولت عراق كه تاكنون يك گلوله به سربازان اسرائيل شليك نكرده، به بهانه اختلاف مرزى- كه مسلّماً از طريق مذاكره قابل حل است- چنان بى‌رحمانه به كشور جمهورى اسلامى ايران حمله كرده كه گويى اين دو ملّت نه همسايه يكديگرند، نه ارتباط فرهنگى دارند، و نه پيوند عميق دينى.
و از آن طرف مى‌بينيم دشمن مشترك (صهيونيسم) شادى‌كنان مى‌گويد ما طرحى بهتر از اين تصوّر نمى‌كرديم كه عراق به ايران حمله كند و هر دو طرف در جنگى طولانى سخت آسيب ببينند و فكر ما تا مدّت‌ها آسوده شود.
اينجاست كه بر مسلمان موحّد و متعهّد و باايمان لازم است شرّ اين طاغوت‌ها را براى هميشه از ميان ببرند و چنين حكومت‌هاى شرك‌آلود، نفاق‌افكن، ويرانگر و دشمن شاد كن را به قعر جهنّم بفرستند.
پايان سوره ابراهيم