كسانى را كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند به باغ‌هاى بهشت وارد مى‌كنند؛ باغ‌هايى كه نهرها از پاى درختانش جارى است» (وَ أُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ).
«به اذن پروردگارشان جاودانه در آن مى‌مانند» (خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ).
«وتحيّت آنان در آن، سلام است» (تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ).
«تحيّت» در اصل از مادّه «حيات»، به‌معنى دعا براى سلامتى افراد و هر خوشامدگويى و سلام و دعايى است كه در آغاز ملاقات گفته مى‌شود.
بعضى از مفسّران گفته‌اند: «تحيّت» در آيه فوق خوشامد و درودى است كه خداوند به افراد باايمان مى‌فرستد و آنان را با نعمت سلامت قرين مى‌سازد؛ سلامت از هر ناراحتى و گزند روحى و جسمى (بنابراين «تحيَّتُهُم» اضافه به مفعول شده و فاعل آن خداست).
و برخى گفته‌اند: منظور در اينجا تحيّتى است كه مؤمنان به يكديگر مى‌گويند يا فرشتگان به آنها مى‌گويند.
به هر حال، كلمه «سلام» كه به‌طور مطلق گفته شده، مفهومش آن‌چنان وسيع است كه هر سلامتى را از هر ناراحتى و گزند روحى و جسمى شامل مى‌گردد. «١»