تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٦
السَّموَاتِ وَ مَا فِىالْأَرْضِ). «١»
چرا همه چيز از آنِ اوست، چون آفريننده همه موجودات اوست؛ به همين دليل هم قادر و عزيز است و هم نعمتبخشنده و حميد.
و بعد از توجّه به مبدأ، در پايان آيه به مسأله معاد توجّه داده مىگويد: «واى بر كافران از مجارات شديد (الهى)» (وَ وَيْلٌ لِلْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ).*
و در آيه بعد بلافاصله كافران را معرّفى مىكند و با بيان سه صفت از صفات آنان، وضعشان را كاملًا مشخّص مىسازد، بهطورى كه هر كس در اوّلين برخورد بتواند آنها را بشناسد. نخست مىگويد: «همانان كه زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح مىدهند» (الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ). «٢»
و به خاطر همين روحيّه، ايمان و حق و عدالت و شرف و آزادگى و سربلندى را- كه از ويژگىهاى علاقهمندان به زندگى جهان ديگر است- فداى منافع پست و شهوات و هوسهاى خود مىسازند.
سپس مىگويد: آنها به همين حد قانع نيستند، بلكه علاوه بر گمراهى خودشان، سعى در گمراه ساختن ديگران دارند: «و (مردم را) از راه خدا بازمىدارند» (وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ).
در حقيقت آنها در برابر راه اللَّه كه راه فطرت است و انسان مىتواند با پاى