تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤١
ما هيچ دليلى نداريم كه جمله إِنَّ اللَّهَ لَايُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ «١»
شامل چنين اشخاص نشود، زيرا «محسنين» در قرآن فقط به مؤمنان اطلاق نشده است، ازاينرو مىبينيم برادران يوسف عليه السلام هنگامى كه نزد او آمدند، بىآنكه او را بشناسند و در حالى كه او را عزيز مصر مىپنداشتند، به او گفتند: إِنَّا نَرَيكَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ: «ما تو را از نيكوكاران مىبينيم». «٢»
از اين گذشته آيه فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَه* وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ: «هر كس به اندازه سنگينى ذرّهاى كار نيك كند آن را مىبيند- و هر كس به مقدار ذرّهاى كار بد كند آن را خواهد ديد» «٣» به وضوح شامل چنين اشخاص مىشود.
در حديثى از علىّ بن يقطين از امام كاظم عليه السلام مىخوانيم: «در بنىاسرائيل مرد باايمانى بود كه همسايه كافرى داشت. مرد بىايمان نسبت به همسايه باايمان خود نيكرفتارى مىكرد. وقتى از دنيا رفت خدا براى او خانهاى بنا كرد كه مانع از گرماى آتش شود ... و به او گفته شد: اين به سبب نيك رفتاريت نسبت به همسايه مؤمنت مىباشد». «٤»
و نيز از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره عبداللَّه بن جدعان كه از مشركان معروف جاهليّت و از سران قريش بود چنين نقل شده: «كم عذابترين اهل جهنّم، ابن جدعان است. پرسيدند: يا رسولاللَّه چرا؟ فرمود: إنَّهُ كانَ يُطعِمُ الطَّعامَ: «او